เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
ศูนย์การค้าใต้ดินแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก ร้านจำหน่ายสินค้าแบรนด์เนมตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด เสื้อผ้าสวยงามหลากหลายรูปแบบละลานตาจนเลือกไม่ถูก ซูเฉินกับจ้าวเฟยเสวี่ยเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางบรรดาลูกค้าคนอื่น ๆ
ภายนอกจ้าวเฟยเสวี่ยดูสง่างามและสุขุมเรียบร้อย แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาในศูนย์การค้า เธอก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ราวกับเด็กสาวตัวน้อยที่เอาแต่จูงมือซูเฉิน พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด พร้อมกับวิจารณ์ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าบนหุ่นโชว์เสื้อผ้าอย่างออกรสออกชาติ
ซูเฉินเดินเข้าไปเหลือบมองราคาบนป้ายสินค้าโดยบังเอิญ
18,888 หยวน!
เขาอดยิ้มขื่นออกมาไม่ได้
ตอนนี้ในบัญชีธนาคารของเขามีเงินอยู่กว่าห้าแสนหยวน ไม่ใช่คนที่ไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าราคาแพง และไม่ถึงขั้นต้องตกใจกับราคานี้ แต่หากเป็นตัวเขาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พอเห็นเสื้อผ้าราคาแบบนี้ เกรงว่าคงตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปแล้วกระมัง?
จ้าวเฟยเสวี่ยไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของซูเฉินเลยสักนิด เธอแสดงความเป็นเศรษฐินีผู้คลั่งไคล้การชอปปิงออกมาอย่างเต็มที่ พูดคุยกับพนักงานขายเพียงไม่กี่ประโยคก็สั่งให้ห่อเสื้อผ้า จากนั้นก็บุกตะลุยร้านแบรนด์เนมแห่งถัดไปด้วยความกระตือรือร้น
เพียงไม่นาน สองมือของซูเฉินก็เต็มไปด้วยถุงสินค้าทั้งเล็กทั้งใหญ่