เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 สองสาวงามประชันวิทยายุทธ์
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเฉินก็อดภาคภูมิใจไม่ได้ เพราะมันเป็นผลงานชิ้นโบแดงของเขา ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นสูงแล้วตอบว่า “ถูกต้อง!”
จากนั้นก็เหลือบมองหลินเฉี่ยวเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มทะเล้น
“อยากรู้ไหมว่าฉันช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเธอยังไง?”
“นายรักษาเธอยังไงคะ?”
แม้ปกติหลินเฉี่ยวเอ๋อร์จะไม่ใส่ใจเรื่องราวใดๆ แต่เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เธอจึงอดซักไซ้ต่อไม่ได้ ซึ่งผิดไปจากนิสัยตามปกติของเธออย่างสิ้นเชิง
“ชิ! เธอสั่งให้ฉันพูด ฉันก็ต้องพูดด้วยเหรอ? เธอไม่ใช่ภรรยาฉันสักหน่อย” ซูเฉินพูดด้วยท่าทางมีเหตุผลเต็มประดา ก่อนจะฉีกยิ้มกวนประสาท “เว้นแต่ว่าเธอจะยอมให้ฉันหอมสักฟอด”
เดิมทีหลินเฉี่ยวเอ๋อร์มีบุคลิกสูงส่งบริสุทธิ์และสง่างามจนทำให้ผู้คนรู้สึกยำเกรง หากเป็นเวลาปกติ ซูเฉินคงไม่กล้าพูดจาทะลึ่งทะเล้นกับเธออย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย นักเลงหนุ่มจึงตัดสินใจสู้ตาย งัดสารพัดลูกไม้หน้าด้านที่สั่งสมมาตลอดชีวิตนักเลงออกมาใช้จนหมดสิ้น
ซูเฉินเชื่อว่าหากตนเองยอมสารภาพทุกอย่างอย่างว่าง่าย จุดจบของเขาคงไม่สวยนัก แต่หากยังคงพูดจาเล่นลิ้นและกวนประสาทต่อไป ตราบใดที่หลินเฉี่ยวเอ๋อร์ยังไม่ได้ข้อมูลที่แน่ชัด เธอก็ไม่มีทางฆ่าเขาอย่างแน่นอน