เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 สิ่งแรกที่อยากทำเมื่อโตขึ้น
ลมหายใจของเซียนเซียนค่อยๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่เคยซีดขาวเริ่มมีสีเลือดฝาดปรากฏขึ้น ซูเฉินจึงเอ่ยเรียกเธอเบาๆ
“เซียนเซียน ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
หลังจากเรียกติดต่อกันสองครั้ง เซียนเซียนก็ส่งเสียงครางเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“ฉันอยู่ที่ไหนคะ? อ๊ะ พี่ชายคนดี ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”
ซูเฉินยิ้มพลางใช้นิ้วแตะหน้าผากของเซียนเซียนเบาๆ
“เซียนเซียนไม่สบาย พี่ก็เลยมาเยี่ยมไงล่ะ”
ตอนนี้เซียนเซียนเริ่มนึกออกแล้วว่าอาการป่วยของตัวเองกำเริบขึ้นมา เมื่อสังเกตว่าเสื้อชั้นในลายแกะน้อยเหม่ยหยางหยางถูกซูเฉินวางเอาไว้ด้านข้าง ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
“พี่ชายคนดี พี่ช่วยชีวิตฉันไว้อีกครั้งแล้วนะคะ”
เธอชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง