เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 นายมันคนไม่ดี!
ตลอดทาง กัวเซียนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดไม่จา แม้บางครั้งจะเหลือบมองซูเฉิน แต่ก็ส่งเสียงฮึอย่างเย็นชาแล้วรีบสะบัดหน้าหนี ท่าทางบึ้งตึงราวกับกำลังโกรธใครมา
ซูเฉินรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้ไปทำอะไรให้แม่สาวพริกขี้หนูคนนี้สักหน่อย แล้วจู่ ๆ เธอเกิดอารมณ์อะไรขึ้นมาอีกล่ะ?
เมื่อมาถึงหน้าบ้าน พ่อของซูเฉินก็ยิ้มแย้มเชิญกัวเซียนเข้าไปนั่งเล่นในบ้าน แต่กัวเซียนปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนจะถลึงตาใส่ซูเฉินหนึ่งทีแล้วหันหลังเดินกลับไป
พ่อของซูเฉินยังคงประดับรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา แต่ทันทีที่ร่างของกัวเซียนลับสายตา เขาก็หันกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชาราวกับมีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่เต็มใบหน้า มองซูเฉินแล้วแค่นเสียงกล่าวว่า
“เจ้าลูกบ้า ทีนี้แกจะสารภาพกับพ่อมาตรง ๆ ได้หรือยัง?”
“หา? สารภาพอะไรเหรอครับ?”
คำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของผู้เป็นพ่อทำให้ซูเฉินจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงถามกลับไปตามสัญชาตญาณ
พ่อของซูเฉินถลึงตา สีหน้ายิ่งบึ้งตึงจนน่ากลัว
“ฮึ! ยังจะถามอีกว่าสารภาพอะไร แกไปทำอะไรเสี่ยวเซียนเอ๋อร์เข้า ถึงได้ทำให้หนูเขาโกรธขนาดนั้น?”