กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 แน่นอนว่าจริง!
เสื้อชั้นในสีชมพูถูกโยนมาโปะศีรษะของซูเฉิน พร้อมกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว แม้จะทำให้หัวใจของเขาวูบไหว แต่ขณะเดียวกันก็ตกใจไม่น้อย เดิมทีเขาแค่คิดจะพูดหยอกล้อสักสองสามประโยคเท่านั้น ใครจะไปคิดว่าพอหลินเฉี่ยวเอ๋อร์ช่วยพูดขอร้องแทนพยาบาลสาว อีกฝ่ายกลับระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้นเลย
ซูเฉินรีบดึงเสื้อชั้นในออกจากศีรษะอย่างลนลาน กำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่พยาบาลสาวกลับส่งเสียงฮึดฮัดผ่านไรฟัน จ้องมองซูเฉินกับหลินเฉี่ยวเอ๋อร์ด้วยสายตาเคียดแค้น ราวกับต้องการจดจำใบหน้าของทั้งสองให้ฝังลึกอยู่ในใจ จากนั้นก็วิ่งกระแทกประตูออกไปอย่างบ้าคลั่งในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
“นายมันแย่จริง ๆ ไม่รู้จักอายบ้างเลยนะคะ!”