เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 ก็แกนั่นแหละที่ฉันจะตบ!
อากาศในเดือนมิถุนายนร้อนอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว ผู้โดยสารบนรถเมล์เบียดเสียดกันราวกับปลาซาร์ดีนในกระป๋อง ร่างกายของแต่ละคนแนบชิดติดกันเป็นก้อน ซ้ำร้ายซูเฉินยังอยู่ตรงกลางรถพอดี อากาศแทบไม่ถ่ายเท ทำเอาเขาอึดอัดจนแทบบ้า
‘ให้ตายสิ! มิน่าล่ะ หนังสือพิมพ์ถึงได้ลงข่าวว่ามีพวกโรคจิตลวนลามผู้หญิงบนรถเมล์ เบียดกันแน่นขนาดนี้ อย่าว่าแต่ลวนลามเลย ต่อให้ทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้นก็ยังเป็นไปได้!’
ซูเฉินพยายามยันตัวเองเอาไว้สุดแรงพลางคิดอย่างหงุดหงิด ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงใสกังวานของเด็กสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“คุณยายคะ! เขากำลังล้วงกระเป๋าสตางค์ของคุณยายค่ะ!”
ฝูงชนเริ่มส่งเสียงเอะอะ ซูเฉินสะดุดใจกับคำพูดนั้นทันที บนรถเมล์ที่เบียดเสียดกันขนาดนี้ ย่อมเป็นโอกาสทองของพวกนักล้วงกระเป๋าอยู่แล้ว เขาอาศัยจังหวะที่ผู้คนถอยกรู เบียดตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นเหตุการณ์บริเวณท้ายรถ