เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 ป้ายบุญกุศล
เช้าตรู่ ซูเฉินตื่นขึ้นมา และทันทีที่รู้สึกตัว เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างอย่างชัดเจน
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ถังฉีฉียื่นแขนมาโอบรอบคอของซูเฉิน ทั้งยังซบศีรษะเล็ก ๆ ลงบนไหล่ของเขา หลับปุ๋ยอย่างมีความสุข
ท่าทางเช่นนี้ทำให้ร่างของถังฉีฉีแทบจะเกยอยู่บนตัวซูเฉินครึ่งหนึ่ง สัมผัสอันอบอุ่นและนุ่มนวลที่แนบชิดอยู่กับแผงอกทำเอาเขาอดส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาไม่ได้
“โธ่ สวรรค์! นี่กำลังแกล้งฉันเล่น หรือตั้งใจจะให้ฉันสละความโสดบริสุทธิ์ที่รักษามาตลอดสิบแปดปีจริง ๆ เนี่ย?”
ซูเฉินสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มภายในร่างกายที่แทบจะปะทุออกมา เขาขบฟันแน่น พยายามเบี่ยงเบนความคิดไปยังเรื่องอื่นอย่างสุดความสามารถ
ในเวลานั้นเอง ถังฉีฉีก็หาวออกมาเบา ๆ อย่างเกียจคร้าน เปลือกตาของเธอเริ่มขยับราวกับกำลังจะลืมตาตื่น
ซูเฉินตกใจจนสะดุ้ง รีบหลับตาลงแล้วแสร้งทำเป็นหลับสนิททันที
แสงแดดสีทองส่องลอดหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้อง ถังฉีฉีลืมตาขึ้นแล้วบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ แต่จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนเกยอยู่บนร่างของซูเฉิน ทั้งยังโอบรอบคอของเขามาตลอดทั้งคืน ใบหน้าของเธอจึงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบขยับตัวออกห่าง