กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ฉางกล่าว “พี่ใหญ่ ไปได้ แต่จะไปตรงๆ ไม่ได้!”
“เหตุใดหรือ?” เล่าปี่ชะงักไปเล็กน้อย “จางจวี่จางฉุนก่อกบฏมาหลายเดือนแล้ว ราษฎรเมืองอิวจิ๋วล้วนได้รับความเดือดร้อนแสนสาหัส ในฐานะขุนนางแห่งราชวงศ์ฮั่น พวกเราย่อมต้องส่งทหารไปปราบกบฏ!”
ในขณะเดียวกันเขาก็มีความคิดเล็กๆ อยู่ในใจ เขาอยากกลับไปที่เมืองตุ้นก้วนอีกครั้ง เพื่อให้เหล่าญาติมิตรบ้านเกิดได้เห็นความสำเร็จของเขาในปัจจุบัน!
หลี่ฉางพยักหน้าแล้วส่ายหน้า “เจ้าเมืองอิวจิ๋วเล่าอี้เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่น ทั้งยังเป็นอาของท่านพี่”
“หากพวกเรานำทัพสองหมื่นนายไปอิวจิ๋วโดยตรง มิเท่ากับเป็นการบอกโต้งๆ ว่าท่านป๋ออันไร้ความสามารถหรอกหรือ?
คนในลกเอี๋ยงสามารถออกคำสั่งได้โดยตรง แต่พวกเราจะไปโดยตรงไม่ได้
หากทำเช่นนั้นอาจเป็นการล่วงเกินเขาและกองซุนจ้าน อีกทั้งยังจะทำให้ทรัพย์สินที่พวกเราอุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบากต้องหมดสิ้นไป”
เล่าปี่ขมวดคิ้ว “แต่ว่า ราชโองการจากราชสำนัก พวกเราจะไม่ฟังไม่ได้ หากขัดราชโองการ มิเท่ากับเป็นการเปิดช่องให้ผู้อื่นครหาหรอกหรือ?”
“ราชโองการย่อมต้องฟัง แต่ไม่จำเป็นต้องฟังทั้งหมด” หลี่ฉางยิ้ม “พวกเราสามารถส่งทหารไปได้ แต่ต้องไม่ใช่กำลังพลหลัก”