กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
นางกำนัลคุกเข่าลงบนพื้น กล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า
“ไท่โฮ่วรับสั่งว่า สมเด็จพระอัยยิกาเจ้าตรากตรำมาหลายวัน จึงประทานสุราเลิศรสหนึ่งกา เพื่อให้สมเด็จพระอัยยิกาเจ้าคลายความเหนื่อยล้า”
พระอัยยิกาต่งมองดูกากสุรานั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
นางรู้ดีว่าในกาสุรานี้มียาพิษ
นางไม่ได้รับสุรา เพียงแต่จ้องมองนางกำนัลแล้วกล่าวว่า
“กลับไปบอกผู้หญิงคนนั้นว่า วันนี้ที่นางทำกับข้าอย่างไร วันหน้าย่อมต้องมีคนทำกับนางเช่นนั้น!”
“ข้าจะรอคอยนางอยู่ในปรโลก! รอคอยนางและพี่ชายที่เป็นคนขายเนื้อของนาง!”
“แผ่นดินต้าฮั่นของข้า ไม่ช้าก็เร็วจะต้องพินาศลงในเงื้อมมือของพี่น้องพวกเจ้า!”
นางกำนัลก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด