กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฆ่ามัน!”
“อย่าปล่อยให้พวกหูเหรินหนีไปได้!”
บนเนินเขาทั้งสองฝั่งของหุบเขา จู่ ๆ ก็มีทหารฮั่นจำนวนนับไม่ถ้วนที่สวมเสื้อขนแกะสีเทาขาวโผล่ออกมา
พวกเขาถือคันธนูและหน้าไม้ ยืนอยู่บนที่สูงแล้วระดมยิงใส่ชาวเซียนเป่ยที่อยู่ก้นหุบเขาอย่างพร้อมเพรียง!
ลูกธนูดั่งห่าฝน!
ทหารม้าเซียนเป่ยที่ไร้การป้องกันล้มลงเป็นแถบในชั่วพริบตา
หลายคนมือยังถือเนื้อแกะ ปากยังเคี้ยวเนื้ออยู่ ก็ต้องจบชีวิตลงด้วยลูกธนูอย่างงุนงง
“แย่แล้ว! ติดกับดัก!” จื้อจั้งลุกพรวดขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “เร็ว! ขึ้นม้า! จัดกระบวนทัพ!”
ทว่าสายไปเสียแล้ว
ชาวเซียนเป่ยสามหมื่นคนเบียดเสียดกันจนไม่สามารถขยับขยายได้ ลูกธนูของทหารฮั่นพุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง ทุกการระดมยิงสามารถคร่าชีวิตผู้คนได้หลายร้อยคน