เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กองทัพใหญ่เริ่มเคลื่อนพล
ชาวบ้านแห่งเยี่ยนเหมินต่างพากันมาที่ริมทางโดยสมัครใจเพื่อส่งเหล่าทหารหาญ ชาวบ้านที่อยู่แนวหน้ายิ่งกว่านั้นต่างสมัครใจกลายเป็นแรงงานขนส่งเสบียงและยุทโธปกรณ์ไปนานแล้ว
ในมือของพวกเขาถือไข่ไก่และขนมปังแผ่น พลางยัดใส่อ้อมอกของเหล่าทหาร
“ท่านแม่ทัพทั้งหลาย ต้องรบชนะกลับมาให้ได้นะ!”
“วางใจเถิดท่านป้า! พวกเราจะขับไล่พวกเซียนเป่ยกลับไปให้จงได้!”
“ลูกเอ๋ย รักษาตัวด้วย! แม่จะรอเจ้ากลับมา!”
หญิงชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งกุมมือทหารหนุ่มคนหนึ่งไว้ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ทหารหนุ่มเช็ดน้ำตาพลางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ท่านแม่! รอให้ข้าขับไล่พวกเซียนเป่ยไปได้ ข้าจะกลับมาแต่งภรรยา!”
เมื่อเห็นภาพที่น่าประทับใจนี้ ดวงตาของเล่าปี่ก็รื้นไปด้วยน้ำตา
เขาโค้งคำนับชาวบ้านอย่างสุดซึ้ง