ตอนที่ 92 ยอดเยี่ยมจริง ๆ ท่านเจ้าเมืองเยี่ยนเหมิน!

ยามเย็น กาเซี่ยงพาพวกเขาออกจากค่ายเชลยศึก

สถานศึกษาจวนเจ้าเมือง

เล่ออิ๋นกำลังถือไม้เรียว พลางรู้สึกปวดหัวอย่างหนักกับเด็ก ๆ ที่ส่งเสียงดังระงมเต็มห้องเรียน

เขาเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว รอให้กาเซี่ยงส่งพวกจอมมารเหล่านั้นกลับมา เพื่อที่จะได้หัวเราะเยาะอีกฝ่ายให้เต็มคราบ

ในตอนนั้นเอง กาเซี่ยงก็พาเด็ก ๆ สองสามคนเดินเข้ามา

เล่ออิ๋นเงยหน้าขึ้นมองแล้วต้องชะงักงัน

เด็กชาวหูเหล่านั้นกลับยืนตัวตรงกันทุกคน พวกเขาเดินไปนั่งที่นั่งของตนอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครส่งเสียงดังหรือพูดคุยกันแม้แต่คนเดียว!

ทั้งสถานศึกษาตกอยู่ในความเงียบ เด็กทุกคนต่างมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ!

นี่เล่นจนบ้าหรือเล่นจนโง่ไปแล้ว? หรือว่าเปลี่ยนตัวคนกันแน่?

เล่ออิ๋นเดินไปที่โต๊ะของเด็กคนหนึ่งแล้วถามหยั่งเชิงว่า “เจ้า... เขียนชื่อตัวเองเป็นแล้วหรือ?”