กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในที่สุดเล่าปี่ก็ถูกเกลี้ยกล่อม วันรุ่งขึ้นเขาจึงเตรียมตัวออกเดินทางโดยพาเจี่ยนยงไปด้วย
“เสี้ยนเหอ เจ้าจัดข้าวของเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
วินาทีต่อมา เขาก็ต้องชะงักงัน
เจี่ยนยงสะพายห่อผ้าไว้บนหลัง มือทั้งสองข้างว่างเปล่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนยับย่นไปหมด
ไหนเลยจะเหลือเค้าความซูบซีดจากการถูกเอกสารราชการทรมานจนแทบตาย!
ใบหน้าของเขาทั้งคนแดงระเรื่อ ดูราวกับคนที่มีจิตใจแจ่มใสเบิกบาน!
“เรียบร้อยแล้ว! จัดเสร็จตั้งนานแล้ว!”
เจี่ยนยงตบหน้าอกตัวเองเบาๆ เกือบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น:
“ท่านเจ้าเมือง! ในที่สุดข้าก็จะได้ออกจากจวนเจ้าเมืองแห่งนี้เสียที! ท่านไม่รู้หรอกว่าหลายเดือนมานี้ข้าใช้ชีวิตอย่างไร!