กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในวินาทีที่ประตูเมืองเปิดออก เปียนจางยืนอยู่บนเชิงเทิน ฝ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เขามองดู “กองหนุนชาวเชียง” เหล่านั้นทยอยเดินเข้าเมืองมาอย่างต่อเนื่อง
ขบวนแถวดูเผิน ๆ อาจจะกระจัดกระจาย แต่ทว่าภายในนั้นกลับมีความเป็นระเบียบที่ดูประหลาดตา!
ไม่เหมือนกองทหารของเผ่าเชียงหูใด ๆ เลย!
ข้อสันนิษฐานในใจของเปียนจางยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขากลับไม่ส่งเสียงใดออกมา เขาเพียงกวาดสายตามองใบหน้าของคนเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อตามหาร่างที่คุ้นเคยจากเมื่อไม่กี่วันก่อน
เขากวาดตามองหลายรอบ แต่กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ เลย!
ด้านในประตูเมือง ม่อจี๋นำทหารห้าร้อยนายหยุดลงก่อน
เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า ปักทวนยาวลงบนพื้น สายตากวาดมองทหารรักษาการณ์ที่หน้าประตูเมืองพลางฉีกยิ้มกว้าง:
“พี่น้องทุกคนลำบากแล้ว พวกเรามาเปลี่ยนเวรยาม”