เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ใช้เส้นทางเล็กบนเขาเป่ยหลง ที่นั่นมีทางลัดสายหนึ่ง แม้จะทรุดโทรมตามกาลเวลาแต่ยังพอให้กองกำลังเบาผ่านไปได้ หากอ้อมไปตามเส้นทางนี้จะสามารถเข้าสู่เกเต๋งได้โดยตรง”
“เกเต๋งงั้นหรือ?” จ้าวฉ่างชะงักไป
“ใช่ เกเต๋ง!”
หลี่ฉางกดนิ้วลงไปด้านล่าง ปักหมุดลงบนจุดหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของด่านหลงกวน:
“ที่นี่คือหนึ่งในเส้นทางลำเลียงเสบียงด้านหลังของด่านหลงกวน กองกำลังรักษาด่านหลงกวนของพวกกบฏล้วนต้องพึ่งพาการขนส่งเสบียงและสัมภาระจากทางด้านหลัง หากกองทัพเรายึดเกเต๋งไว้ได้ ด่านหลงกวนก็จะกลายเป็นเมืองโดดเดี่ยว”
ภายในโถงเงียบกริบ
“เมื่อตัดเส้นทางเกเต๋งได้ กองกำลังรักษาด่านห้าพันนายของหลงกวนย่อมแตกพ่ายโดยไม่ต้องรบ อีกทั้งกองทัพเรายังสามารถแทรกซึมไปยังด้านหลังของเมืองจี้เซี่ยนเพื่อเผด็จศึกกับกองกำลังหลักของพวกกบฏได้โดยตรง”
เตียวหุยตบต้นขาฉาดใหญ่: “เช่นนั้นจะรออะไรอยู่เล่า! อ้อมไปสิ!”