เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วันถัดมา ในยามที่ท้องฟ้ามืดมิด หลี่ฉางเดินผ่านกระโจมงานธุรการทหาร เห็นว่าข้างในยังมีแสงไฟสว่างอยู่ จึงชะโงกหน้าเข้าไปดู
เห็นเพียงเซี่ยโหวหลันนั่งอยู่หน้าโต๊ะเพียงลำพัง มือซ้ายพลิกสมุดบัญชี มือขวาดีดลูกคิด ใต้ขอบตาของเขาคล้ำเป็นปื้น
ข้างกายยังมีกาน้ำชาที่เย็นชืดวางอยู่ และแป้งทอดแห้งที่ยังกินไม่หมดอีกครึ่งชิ้น
หลี่ฉางชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้มีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
“พี่น้องเซี่ยโหว?” เขาเรียกออกไปอย่างหยั่งเชิง
เซี่ยโหวหลันเงยหน้าขึ้นทันควัน เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่ฉาง จึงรีบลุกขึ้นทำความเคารพ “กุนซือ!”
“ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังไม่พักผ่อนอีกหรือ?”
“ยังมีเสบียงของสามกองพันที่ต้องเบิกคลังในวันพรุ่งนี้ ข้าต้องตรวจสอบตัวเลขให้เสร็จก่อน” เซี่ยโหวหลันกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง ทั้งยังแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย