เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 319 องค์พระราชนัดดาหลานเขยไม่เลวเลยนะ
ซู่จิ่นชีกุมมือของอวี๋ไต้ยิ่งก้าวลงจากรถม้า ทอดสายตามองขุนนางและชาวประชาทั่วทั้งเมืองที่มารอต้อนรับ เห็นทุกคนต่างเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี
ชั่วพริบตาที่ได้เห็นเขาแนบชิดอยู่ข้างกายองค์หญิง ดูประหนึ่งจะสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ เสียงกู่ร้องยิ่งทวีความร่าเริง ทว่ากลับพยายามรักษากิริยาสงบเสงี่ยมอย่างสุดกำลัง หมายใจมิให้บรรยากาศอันชื่นมื่นต้องเลยเถิดจนเกินควบคุม
เมื่อได้ยินเสียงกู่ร้องยินดีปรีดาไม่ขาดสาย ซู่จิ่นชีก็หันไปมององค์หญิงที่กำลังแย้มยิ้มตาหยี เห็นองค์หญิงเลิกคิ้วส่งยิ้มให้เขาอย่างแฝงความภาคภูมิใจอยู่บ้าง เขาก็อดมิได้ที่จะแย้มยิ้มบาง ๆ ออกมาเช่นกัน
อดมิได้ที่จะลูบศีรษะขององค์หญิงเบา ๆ พลางเอ่ยปากเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน
“สมกับเป็นท่านหญิงไท่เวยของพวกเราจริง ๆ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็มักจะนำพาบรรยากาศครึกครื้นอันน่าอภิรมย์ตามติดมาด้วยเสมอ”
“อืม”