ตอนที่ 267 องค์หญิงล่อลวงเรากลับจวนอ๋องติ้งหนานสิ

ตอนที่ 267 องค์หญิงล่อลวงเรากลับจวนอ๋องติ้งหนานสิ

สุรามงคลนี้หรือ

อวี๋ไต้ยิ่งมองไปยังองค์พระราชนัดดาที่โน้มพระวรกายแนบชิดข้างหู แลเห็นสายพระเนตรที่ทอดมองมายังนาง อ่อนโยนเสียจนแทบจะสะกดกลั้นความเสน่หาอันเร่าร้อนไว้ไม่ไหว

ในใจอดมิได้ที่จะหวั่นไหว มุมปากที่ยกโค้งขึ้น ล้วนเปี่ยมล้นด้วยความชื่นชมยินดี

เมื่อเห็นฝ่าพระบาททรงเฝ้ารอคำตอบจากนาง กลับเอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า “หม่อมฉัน ขอใคร่ครวญดูก่อนเพคะ”

“อืม องค์หญิงย่อมต้องใคร่ครวญ”

ซู่จิ่นชีสดับฟังสุรเสียงอันรื่นรมย์ของอวี๋ไต้ยิ่ง สายตาที่ทอดมองไปยังองค์หญิงยิ่งทวีความอ่อนโยน เห็นมุมปากที่โค้งขึ้นขององค์หญิง

ก็เลิกหัวคิ้วขึ้นเบา ๆ เช่นกัน เอ่ยเห็นพ้องด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “เราอยากลิ้มลองสุรามงคลขององค์หญิง ไฉนเลยจะไม่ส่งของขวัญแสดงความยินดีให้แก่องค์หญิงก่อนเล่า”