กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 240 นางพลอดรักกับฝ่าพระบาทแล้ว
เสียงเรียกอันอ่อนโยนแว่วเข้าหู ซู่จิ่นชีมองไปยังอวี๋ไต้ยิ่งที่ยังคงยืนเหยียบอยู่บนแอ่งโลหิต เห็นนางมือหนึ่งกุมกระบี่ยาวเปื้อนโลหิต อีกมือหนึ่งโบกไปมาอย่างเบิกบานใจ
ยามที่ทอดมองเขา ในแววตาสดใสนั้นมีเพียงเขาแต่ผู้เดียว
ประหนึ่งทำให้ตัวเขาอาบย้อมไปด้วยแสงประกาย รอยยิ้มอันอ่อนโยนพัดผ่านใบหน้า เขาก็รู้สึกว่าตนเองโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาบ้างเช่นกัน
ซู่จิ่นชีสัมผัสได้ถึงสายตาตกตะลึงที่ส่งมาจากรอบด้าน มุมปากยกขึ้นบางเบา ก่อนจะโผนทะยานลงมา ร่อนลงเคียงข้างอวี๋ไต้ยิ่งอย่างแผ่วเบามั่นคง
เขามองไปยังองค์หญิงผู้ยิ้มแย้ม เอ่ยพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน “ยังดีที่ม้าศึกขององค์หญิงยังอยู่ที่เมืองราชา จึงช่วยให้เราเร่งมาถึงข้างกายองค์หญิงได้”
“ประเดี๋ยวพอกลับไปแล้ว เราจะต้องขอบคุณมันให้ดี”
“อ้อ ฝ่าพระบาททรงขี่ม้าศึกของหม่อมฉันมาหรือเพคะ”
“อืม”