ตอนที่ 179 เข่นฆ่ากันเอง ช่างสะใจยิ่งนัก

ตอนที่ 179 เข่นฆ่ากันเอง ช่างสะใจยิ่งนัก

พระสนมเอกหานได้ยินเช่นนั้น เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่ชิ่งเต๋อยกฝ่ามือขึ้นมา ก็จำต้องพับเก็บความคิดไป

จำใจเดินออกจากกระโจมค่ายของฮ่องเต้ ก็เห็นมีกองกำลังทหารก่อความวุ่นวายอยู่จริง ๆ แล้วไหนเลยจะกล้าให้คนตระกูลฝ่ายแม่มาช่วยขอความเมตตาอีก

แม้ตระกูลฝ่ายแม่ของนางจะมีคุณความชอบเกริกเกียรติ ทว่าสิ่งที่ตระกูลแม่ทัพหวาดระแวงและหลีกเลี่ยงที่สุด ย่อมมิใช่การเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายทางทหารคิดก่อกบฏหรอกหรือ

ตระกูลเวินช่างใจกล้าเทียมฟ้าจริง ๆ

ทว่าทำอย่างไรได้ ราชบุตรเขยจากตระกูลเวินผู้นี้ ก็เป็นฝูอันเลือกเองกับมือมิใช่หรือ

“เจ้าลูกอกตัญญู เจ้ายังกล้ามาอีกหรือ”

ท่านผู้เฒ่าตระกูลเวินได้ยินเสียงต่อสู้ฟาดฟันด้านนอก ใจก็พลันดิ่งวูบลง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ประเดี๋ยวคงมีขุนนางและทหารยกพลมาล้อมไว้แน่

ทว่ากลับเห็นลูกอกตัญญูผู้นี้มาถึงก่อน ด้วยความโกรธจัดจึงคว้าถ้วยชาปาเข้าใส่ทันที เสียงดังเพล้งพร้อมเศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อน ร่วงหล่นลงมาพร้อมรอยคราบโลหิต