ตอนที่ 175 เราคิดว่ารู้สึกเป็นเกียรติจนตระหนก

ตอนที่ 175 เราคิดว่ารู้สึกเป็นเกียรติจนตระหนก

นางน่ะหรือ ก็คือไม่ยอมเอาเสียอย่าง

อวี๋ไต้ยิ่งเท้าสะเอวอย่างถือดี ก้าวย่างเท้าเล็ก ๆ ไปอย่างเบิกบานใจยิ่งนัก รอยยิ้มเปี่ยมสุขที่โค้งขึ้นตรงมุมปากเอ่อล้นออกมาจนเห็นชัด

ครั้นเหลียวหลังไปเหลือบมอง เห็นองค์พระราชนัดดาส่งยิ้มอ่อนโยนก้าวตามมา ทว่ามิได้ก้าวแซงหน้านาง เพียงเดินตามอยู่เบื้องหลัง อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยความอดทนคอยบอกให้นางพิจารณาดูอีกรอบอยู่ซ้ำ ๆ

อยากรู้นักหรือเรื่องน่าอับอายในวัยเยาว์ของนางน่ะ

ฝ่าพระบาทช่างเพลิดเพลินไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเสียจริง

อวี๋ไต้ยิ่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางโค้งคิ้ว เห็นว่าการถือธนูและลูกศรทำให้เท้าสะเอวไม่สะดวก จึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลงสองสามก้าว ฟังเสียงฝีเท้าขององค์พระราชนัดดาที่ขยับใกล้เข้ามาจากเบื้องหลัง