กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 137 เขายังคิดจะอวดอีก
อะไรกันที่มีเพียงหนึ่งเดียว
มุมปากของฮ่องเต้ที่เพิ่งจะยกยิ้มขึ้นพลันหุบลงในพริบตา ทอดพระเนตรมองบัตรเชิญที่พระราชนัดดาองค์โตยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะยื่นพระหัตถ์รับมาด้วยความประหลาดพระทัย
เมื่อเปิดออกดูก็พบว่า ลายมือที่เปี่ยมชีวิตชีวาเป็นอิสระและงดงามแปลกตานี้ หากไม่ใช่ของยัยหนูผู้นั้นแล้วจะเป็นของผู้ใดได้อีก
“ยัยหนูผู้นั้นส่งบัตรเชิญให้เจ้าจริง ๆ หรือนี่ เราได้ยินมาว่าบัตรเชิญที่ส่งให้ตระกูลขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ล้วนเป็นท่านยายของนางเขียนทั้งสิ้น”
“ที่ให้เจ้า กลับเขียนด้วยลายมือตนเองอย่างนั้นรึ”
ช่างมีเพียงหนึ่งเดียวจริง ๆ
ฮ่องเต้ทรงแค่นเสียงขึ้นคราหนึ่ง ทอดพระเนตรบัตรเชิญนี้อย่างไรก็ดูขัดหูขัดตายิ่งนัก ยัยหนูน้อยช่างรู้จักเลือกปฏิบัตินัก
ไม่แสร้งทำเป็นส่งบัตรเชิญให้เราก็ช่างเถิด นี่ยังเขียนบัตรเชิญให้เจ้าคนขี้โรคน้อยผู้นี้ด้วยตนเองอีก
ลำเอียงเสียจริง!