เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 58 ไฟแห่งการชุบดาบ
“ท่านแม่ทัพทั้งหลายเชิญนั่ง!”
เบื้องหลังโต๊ะยาว ซูเฉินสวมเกราะโซ่เงิน สวมรองเท้าหุ้มเกล็ดเกราะ นั่งแยกขาอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมกับที่ตั๋งโตะ ลิโป้ เตียวเลี้ยว เล่อจิ้น และกุยแกต่างพากันนั่งลง เหล่านายทหารระดับกลางด้านหลังก็พากันนั่งลงตาม
เตี่ยนเว่ยแบกง้าวคู่ยืนอยู่ข้างซูเฉิน เสียงของเขาดังกังวานและหนักแน่นก้องกังวานในกระโจม
“กองทัพสามมณฑลรวมทั้งสิ้นแปดหมื่นนาย ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดหรือเมื่อใดล้วนเป็นแรงกดดันมหาศาล ทว่าพวกเราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทำได้เพียงเผชิญหน้าและเข่นฆ่ากับพวกมัน ข้าเชื่อว่าเพียงแค่ดุดันพอ ต่อให้พวกมันมีสามหัวหกแขน ก็ต้องถูกพวกเราฟันตกม้าเช่นกัน!”
“ฝูงชนแปดหมื่นคน ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตา ขอมอบหมายให้พวกท่านจัดการทั้งหมด ให้พวกมันได้เห็นว่า ดินแดนเพียงหยิบมือก็มีคมดาบที่สามารถผ่าฟ้าดินได้”
ซูเฉินมีสีหน้าเย็นชาเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ผ่านความยากลำบากมาหลายครั้ง ใบหน้าที่เคยอ่อนต่อโลกได้จางหายไปนานแล้ว แววตาสาดประกายดุร้าย เอื้อมมือหยิบหมวกเกราะเหล็กบนโต๊ะยาวมาสวมบนศีรษะ
“เหล่าทหารรับคำสั่ง!”
บางทีอาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศ กลุ่มคนที่เคยดื้อรั้นไม่ยอมใคร ราวกับได้กลับไปสู่ยุคทวนทองม้าเหล็กในอดีต จึงลุกขึ้นพรึบโดยสัญชาตญาณ