เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 37 ผู้ชื่นชอบแม่ม่าย
วสันตวายุเบียดแทรกเข้าทางกรอบหน้าต่าง บนเสาสำริดจูเชวี่ย แสงโคมไฟส่ายไหวสาดส่องแสงสีเหลืองหม่น
กระถางธูปมีกลิ่นหอมจางๆ ลอยกรุ่นออกมา
ม่านบางเบาปลิวไสว เป่ยกงเหย่นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ตวัดพู่กันเขียนอักษร ทุกขีดทุกเส้นราวกับเป็นกระบี่คมกริบในมือ ระหว่างบรรทัดเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร
แท้จริงแล้วเขาไม่ใช่บุตรชายคนโต ก่อนหน้าเขายังมีพี่ชายอีกสามคน น่าเสียดายที่ล้วนด่วนจากไปโดยไม่มีข้อยกเว้น ตอนที่เขาเกิด มีผู้เชี่ยวชาญชี้แนะให้เสด็จพ่อนำเขาไปฝากเลี้ยงในครอบครัวชาวนา และยังตั้งชื่อเล่นที่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงมาจนถึงทุกวันนี้
ทว่า แผนการของยอดคนผู้นั้นก็ทำให้เขาเติบโตมาจนถึงอายุสิบสองปีได้อย่างราบรื่น ชีวิตในชนบทนั้นยากจนและวุ่นวาย แต่ก็ได้เห็นสิ่งมากมายที่หาดูไม่ได้ในวังหลวง ขุนนางปกป้องขุนนางด้วยกัน บุตรหลานของโหวอาศัยอำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงผู้คน
จำได้ว่า มีสหายวัยเด็กในหมู่บ้านเดียวกันที่สนิทสนมคนหนึ่ง เพียงเพราะบังเอิญไปล่วงเกินบุตรหลานของโหวที่ออกมาเที่ยวเล่น จึงถูกองครักษ์ของอีกฝ่ายทุบตีและโยนลงแม่น้ำ ส่วนคนเหล่านั้นกลับยืนอยู่ริมฝั่ง มองดูอีกฝ่ายดิ้นรนในน้ำ แล้วจมน้ำตายไป
นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ลูกหลานขุนนางที่เย่อหยิ่งจองหองเหล่านี้ ก็ทำให้เขาผูกใจเจ็บแค้นขึ้นมา