0116

⬢⬢⬢

ตอนที่ 115 ยืนอยู่ในที่สูงย่อมมองได้ไกล ทว่ายามร่วงหล่นย่อมเจ็บปวดกว่า

เมืองเซิ่งจิง

ชายวัยกลางคนสองคนมองดูเมืองหลวงเซิ่งจิงอันสูงตระหัง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

“ตามวัตถุลับที่ผู้ว่าจ้างให้มา คนผู้นั้นอยู่ในเมืองนี้”

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งมองไปยังสหายที่อยู่ข้างกาย แล้วส่งเสียงลับเข้าสู่โสตประสาท

“เข้าเมืองไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ทั้งสองสบตากันจากนั้นแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน แล้วเดินเข้าเมืองหลวงเซิ่งจิงไป

ทันทีที่ทั้งสองคนมาถึงประตูเมือง ดวงตาของรูปหล่อทองแดงหงส์แดงบนหอประตูเมืองก็มีแก่นปราณวิญญาณวาบผ่านไปเพียงแวบเดียว ทว่าหายไปในเวลาอันรวดเร็ว

ทั้งสองคนไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนี้ และพากันเดินเข้าเมืองไปตามใจตน