เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98
ซ่งฉู่อวิ้นมีสีหน้าตกตะลึง “กลุ่มบริษัทเป่าฟง?”
“คิดไม่ถึงใช่ไหมคะ? กู้อู๋จิ่นปิดบังทุกคนมาตลอด ตอนที่ใคร ๆ ต่างคิดว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่องและใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ใครจะคิดว่าเขากลับก่อตั้งบริษัทของตัวเองขึ้นมาแล้ว” เจี่ยงเมิ่งหว่านพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะเย้ยตัวเองกึ่งประชดประชัน “แม่คะ กู้อู๋จิ่นไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่แม่คิดหรอกค่ะ”
“แล้วอย่างไร? อย่าบอกแม่นะว่าลูกยังตัดใจจากเขาไม่ได้” ซ่งฉู่อวิ้นนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ สีหน้าค่อย ๆ สงบลง กิริยาท่าทางกลับมาสง่างามเรียบร้อยดังเดิม
เจี่ยงเมิ่งหว่านกัดริมฝีปากสีชมพูเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
“ถึงกู้อู๋จิ่นจะไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่พวกเราคิด แต่ตอนนี้ลูกหมั้นกับกู้ลวี่แล้ว เมิ่งหว่าน ลูกต้องยอมรับความจริงข้อนี้ อีกอย่าง เมื่อกี้ลูกก็บอกเองไม่ใช่หรือว่ากู้อู๋จิ่นหมั้นแล้วเหมือนกัน?” ซ่งฉู่อวิ้นขมวดคิ้ว เธอยังปรับเปลี่ยนความรู้สึกเกลียดชังและดูถูกที่มีต่อกู้อู๋จิ่นมานานไม่ได้ในทันที
“ก็แค่หมั้นกันเท่านั้น ถ้าเข้ากันไม่ได้จริง ๆ ก็ถอนหมั้นได้ค่ะ” ผ่านไปพักใหญ่ เจี่ยงเมิ่งหว่านจึงตอบออกมาประโยคหนึ่ง
ซ่งฉู่อวิ้นรู้จักนิสัยและความคิดของลูกสาวตัวเองดี ในเมื่อเจี่ยงเมิ่งหว่านพูดเช่นนี้ ก็แสดงว่าเธอมีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ
“ถึงกู้อู๋จิ่นจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่ขาของเขาพิการนะ ตอนนี้ลูกไม่รังเกียจแล้วหรือ?”