เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63
ตอนนี้อาการบาดเจ็บที่ขาของเหินไป๋แทบจะหายดีแล้ว แม้ยังไม่ได้ถอดผ้าพันแผล แต่เวลาเดินก็ไม่ต้องยกขาข้างที่บาดเจ็บขึ้นอีกต่อไป
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือขนบริเวณที่ถูกลวกไม่งอกกลับขึ้นมาจริง ๆ
ด้วยนิสัยหยิ่งทะนงไม่ต่างจากเจ้าของของมัน เหินไป๋จึงรู้สึกไม่มั่นใจเวลาอยู่ต่อหน้าเหินฮุยอยู่หลายวัน กว่าจะค่อย ๆ ยอมรับความจริงได้
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังชอบใช้เท้าเขี่ยขนบริเวณรอบ ๆ ให้มาปิดส่วนที่ล้านอยู่เสมอ พยายามปกปิดเอาไว้
“เหมียว เหมียว...”
จี้หวยเซียงนั่งอยู่ด้านข้าง มองแมวทั้งสองตัวกินอาหาร
ปกติตอนเที่ยงจะมีแม่บ้านรายชั่วโมงเข้ามาทำความสะอาดและให้อาหารพวกมันทั้งคู่ จากนั้นพอตกเย็นเมื่อเธอกลับจากมหาวิทยาลัย จึงจะให้อาหารอีกครั้ง
เมื่อเทียบกับตอนแรก เหินฮุยที่เคยผอมจนเห็นกระดูก ตอนนี้อ้วนขึ้นมากแล้ว
เวลานี้เหินไป๋เอาแต่ใช้เท้าดันชามอาหารของตัวเองไปทางเหินฮุย ให้เหินฮุยกินจนอิ่มก่อนแล้วตัวเองจึงค่อยกิน