เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
ปลายเดือนสิงหาคม แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ แหวกม่านหมอกบางเบา ส่องผ่านท้องฟ้าสีครามลงมาทั่วบริเวณ ทว่าภายในตรอกฝูเหว่ยยังคงมีแสงสลัวและบรรยากาศหม่นมัว เสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากที่ไม่ไกลนัก ปะปนกับเสียงด่าทอและเสียงเอะอะโวยวายที่ดังระงมไปทั่ว
จี้หวยเซียงหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ข้างตัวขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมตัวบาง คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันด้วยความรังเกียจ แต่สุดท้ายก็หยิบมันขึ้นมาสวมอยู่ดี
เธอเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่อยู่ติดกัน ก่อนยกมือเคาะประตูสองสามครั้ง ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านใน จากนั้นประตูจึงค่อย ๆ เปิดออก
เมื่อหญิงวัยกลางคนเห็นจี้หวยเซียงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“วันนี้ทำไมมาแต่เช้าเลยล่ะ?”
จี้หวยเซียงยื่นอาหารเช้าที่ทำเตรียมไว้ให้
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ น้าจี้ วันนี้หนูนัดลูกค้าหลายคนมารับสินค้า แล้วก็จะบอกพวกเธอด้วยว่าช่วงต่อจากนี้หนูจะยังไม่รับคำสั่งซื้อค่ะ”
น้าจี้สวมเสื้อแขนสั้นที่ขอบแขนม้วนขึ้นเล็กน้อย เธอรับอาหารเช้ามาด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือพัดโบกไปมาสองสามครั้ง สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เสื้อคลุมบนตัวจี้หวยเซียง โดยไม่มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย
“เครื่องหอมที่ฉันให้เธอเรียนรู้เมื่อสองสามวันก่อน จำได้หมดแล้วหรือยัง?”