กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 536: ฉัน... ฉันก็ไม่ได้ถามเขาสักหน่อย...
สยงเฮยเลิกคิ้ว บนใบหน้าแสดงความดูแคลนอย่างชัดเจน น้ำเสียงราบเรียบ
“ฉันไม่เคยโต้เถียงกับคำพูดของคนโง่”
อวี๋หนิงกับหลิวจืออวี้ยืนอยู่ข้างทั้งสองคน
พอได้ฟังทั้งคู่เหน็บแนมแซวกัน มุมปากของพวกเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
หลิวจืออวี้กัดเห็ดทอดในมือ ความกรอบร่วนแผ่ซ่านไปทั่วปาก
เขายิ้มพลางเงยหน้ามองทั้งสามคน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
“พูดกันตามตรงนะ ของกินขยะพวกนี้อร่อยจริงๆ ต่อให้ต้องกินแบบนี้ไปตลอดชีวิต ฉันก็ยอม”
โฉวหู่พยักหน้าตามหลังได้ฟัง แก้มยังตุ่ยเพราะยัดเนื้อไว้ครึ่งปาก จึงพูดอู้อี้เห็นด้วย