บทที่ 500: นี่ไง เลือดมาแล้ว

บทที่ 500: นี่ไง เลือดมาแล้ว

“ฉัน... ฉันเป็นใครกันแน่!?”

“แล้วเงาร่างที่เห็นแบบวับๆ แวมๆ อยู่ในหัวนั่น เขาเป็นใคร?”

“เขากับฉัน... มีความสัมพันธ์อะไรกัน?”

“อ๊าก—!”

ในท้ายที่สุด เธอก็ทนต่อไปไม่ไหว จึงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนตาย

ทันทีที่ซูเนี่ยนเหอส่งเสียงกรีดร้อง

อ้อมแขนอุ่นๆ คู่หนึ่งก็กอดเธอที่กำลังตื่นตระหนกเข้าไว้แน่น

เนี่ยนชิงหย่าลูบหลังลูกสาวเบาๆ พลางปลอบโยนด้วยเสียงอ่อนโยน

“ลูกไม่ต้องกลัวนะ แม่กับพ่ออยู่นี่ เราอยู่นี่กันทั้งคู่”