บทที่ 458: ดูเหมือนเกมนี้ ฉันคงไปไม่ถึงตอนจบแล้วล่ะ

บทที่ 458: ดูเหมือนเกมนี้ ฉันคงไปไม่ถึงตอนจบแล้วล่ะ

การเคลื่อนไหวกะทันหันนี้ทำให้หลินเหยี่ยหน้าเปลี่ยนสีทันที แผ่นหลังเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว

ทว่าฉากที่หลินเหยี่ยจินตนาการว่าจะถูกฟาดจนปลิวเหมือนลูกข่างกลับไม่เกิดขึ้น

หลินเย่าเพียงยื่นมือออกไป แล้วตบไหล่เขาเบาๆ

“ถ้าหลานชายกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้ ฉันจะถลกหนังนายสักชั้นแน่”

สิ้นเสียง

ร่างของหลินเย่าพลันหายไปจากจุดเดิม เหลือเพียงหลินเหยี่ยที่ยืนนิ่งอยู่กลางทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่

หลินเหยี่ยยืนนิ่งอยู่กลางทุ่งรกร้างเช่นนั้น ก่อนจะได้สติแล้วตะโกนใส่รอบด้านอันว่างเปล่าทันทีว่า

“เฮ้! ตาเฒ่า! นายจะไปไหนน่ะ!”