บทที่ 449: เราเป็นเพื่อนร่วมรบกันเท่านั้น

บทที่ 449: เราเป็นเพื่อนร่วมรบกันเท่านั้น

ดวงตาคู่งามของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที ก่อนจะรีบหันกลับไปก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกับหนิงโม่ แม้แต่ลมหายใจก็ยังเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย

ตอนนั้นเอง

พนักงานคนหนึ่งถือถาดอาหารส่งกลิ่นหอมฉุยจนเต็มถาด เดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะของทั้งสองคน

เขามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าสงสัยเต็มที่

“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง เชิญรับประทานอาหารได้เลยครับ...”

“อืม...วางไว้เลยก็ได้...”

หนิงโม่ยังคงลดเสียงลงต่ำสุดๆ ไม่มีท่าทีว่าจะเงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย

มุมปากของพนักงานกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

เขารู้สึกว่าวันนี้ตัวเองคงเจอคนประหลาดที่ทำตัวพิลึกเข้าให้ถึงสองคน