กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 442: เรียกฉันว่าเสี่ยวซีก็พอ
ฟางตุนตุนหน้าหงอยลงทันที ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แรงๆ พร้อมบ่นอย่างเหนื่อยใจ
“นายจะน่ารำคาญขนาดนี้ได้ยังไง?”
ท่าทางของเขาทำให้หญิงสาวยกมือปิดปากหัวเราะคิก
ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอจึงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“พี่ตุนตุน ถ้าฉันบอกว่าโลกที่พวกเราอยู่ตอนนี้เป็นโลกมายาทั้งหมด และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเราจะสลายหายไปพร้อมกับโลกมายานี้ นายจะเชื่อไหม?”
“โลกมายา? น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“งั้นฉันคงต้องกินเค้กชิ้นเล็กจนเอียนไปเลยแล้วล่ะ”
ฟางตุนตุนตอบส่งๆ