บทที่ 385: อยู่แต่ในวังลึกนานๆ คนเราก็โง่ลงได้

บทที่ 385: อยู่แต่ในวังลึกนานๆ คนเราก็โง่ลงได้

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนฝ่ามือเหี่ยวย่นของตัวเอง ก่อนจะถามตัวเองเสียงเบาอีกครั้ง:

“ส่วนฉัน ในยุคแห่งความวุ่นวายที่กำลังจะมาถึง จะรับบทเป็นอะไร?”

“เป็นคนเดินหมาก หรือเป็นหมากบนกระดาน หรือว่า...”

เสียงของเขาหยุดลงกะทันหัน เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายหนึ่งที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ชายคนหนึ่งในชุดเกราะสีทอง ซึ่งแผ่กลิ่นอายของระดับแปดขั้นเริ่มต้นออกมารอบตัว กระโดดขึ้นแท่นดูดาวอย่างมั่นคง ก่อนเดินเข้ามาหาเขาด้วยฝีเท้าหนักแน่น

จนกระทั่งเดินมาหยุดตรงหน้าชายชรา

ชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีทองลดท่าทีลงเล็กน้อย ประสานมือแล้วเอ่ยว่า: