บทที่ 374: นายก็ถ่วงเวลาไปเถอะ สักวันจะต้องเสียใจแน่

บทที่ 374: นายก็ถ่วงเวลาไปเถอะ สักวันจะต้องเสียใจแน่

ครู่ต่อมา

หลินมู่กับเถี่ยเชียวเดินตามหลังอันซูเหยา ค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องอัน

ชิงเฮ่อ กู้ชาง ลวี่ผิง และจางหวยทั้งสี่คนเดินรั้งท้ายขบวน พวกเขารวมกลุ่มกระซิบกระซาบกันไม่หยุด

“พี่ชาย เมื่อกี้พวกเราเกือบเดินเฉียดความตายมาแล้วใช่ไหม?”

กู้ชางคาบบุหรี่ไว้ในปาก ลดเสียงพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แผ่นหลังยังสัมผัสได้เลือนรางถึงความหนาวเหน็บจากการรอดพ้นจากความตายเมื่อครู่นี้

ชิงเฮ่อพยักหน้าด้วยสีหน้าหวาดหวั่นไม่หาย ก่อนพูดต่อเบาๆ

“อืม นี่เป็นครั้งที่สองแล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง”