บทที่ 357: สู้ไหวก็สู้ สู้ไม่ไหวก็หนี หนีไม่พ้นก็ตาย

บทที่ 357: สู้ไหวก็สู้ สู้ไม่ไหวก็หนี หนีไม่พ้นก็ตาย

ท่ามกลางดอกไม้ไฟหลากสีที่กำลังเบ่งบานไม่หยุด จู่ๆ ก็มีลูกศรสีดำสนิทนับไม่ถ้วนเปล่งประกายสีดำปรากฏขึ้น

จำนวนลูกศรยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เพียงชั่วพริบตา

ลูกศรสีดำสนิทนับไม่ถ้วนกลับเรียงตัวเป็นตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวที่เป็นระเบียบว่า 【สุขสันต์วันเกิด】 ท่ามกลางฉากหลังของดอกไม้ไฟหลากสีเต็มท้องฟ้า

แสงจากดอกไม้ไฟทำให้ตัวอักษรสีดำเด่นชัดเป็นพิเศษ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินเหยียนกินเค้กครีมคำสุดท้ายบนจานจนหมด จากนั้นก็ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน

“พ่อ แม่ เหยียนเหยียนกลับก่อนนะคะ หัวหน้าถานยังรอหนูอยู่ข้างล่างค่ะ”

“เหยียนเหยียน ดึกขนาดนี้แล้วจะกลับอีกเหรอ?” เจียงซูหว่านถามยิ้มๆ