กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 354: สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการมาขอโทษทีหลัง
ตอนนี้ในร้านเหลือผู้ชายวัยกลางคนหัวโล้นที่กำลังกินอาหารอยู่เพียงคนเดียว
แต่ก็ยังพูดว่าหัวโล้นเต็มที่ไม่ได้ เพราะอย่างน้อยบนกระหม่อมยังมีผมสั้นๆ ขึ้นกระจัดกระจายอยู่หลายสิบเส้น
จังหวะที่เขาคีบซาลาเปาลูกสุดท้ายขึ้นมากัด คิ้วก็ขมวดแน่น สีหน้าค่อยๆ มืดลง ก่อนเงยหน้าตะโกนเสียงขรึมไปทางเคาน์เตอร์ว่า
“เถ้าแก่ มานี่หน่อย”
จ้านชิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียง
จากนั้นก็รีบปั้นรอยยิ้มเต็มหน้า เดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะของเขาแล้วถามด้วยเสียงหัวเราะ
“พี่ชาย กินแล้วไม่ถูกปาก หรือว่า...”