บทที่ 346: พี่ชาย ยังไม่รีบหนีอีก จะรออะไรอยู่ล่ะ?

บทที่ 346: พี่ชาย ยังไม่รีบหนีอีก จะรออะไรอยู่ล่ะ?

ส่วนพวกอาชญากรทั้งหมดในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร

แม้แต่เสียงร้องโหยหวนสักแอะก็ยังไม่มีโอกาสได้เปล่งออกมา ทุกคนก็ล้มฟุบลงกับพื้นหมดแล้ว

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนก็เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดและสิ้นลมหายใจโดยสมบูรณ์

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยมากับแรงลมในพริบตา

ชายหนุ่มทั้งสามที่กำลังหนีไปทางชายฝั่งพลันหยุดฝีเท้ากะทันหัน

ดวงตาของทั้งสามคนฉายแววหวาดกลัวอย่างไม่ทันตั้งตัวขึ้นพร้อมกัน

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าซีดเผือดลงทันที เขาพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า

“ทำไมจอมมารเฒ่าถึงมาโผล่ที่นี่ในวันนี้ได้!”

“ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย!”