ตอนที่ 145 เขานี่ไม่ใช่รู้ว่าภูเขามีพยัคฆ์ก็ยังมุ่งขึ้นภูเขาหรอกหรือ

ตอนที่ 145 เขานี่ไม่ใช่รู้ว่าภูเขามีพยัคฆ์ก็ยังมุ่งขึ้นภูเขาหรอกหรือ

ฮวาจางประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าอวี้หู่ควรจะเป็นแบบนี้แหละ “ใช่ ฉันชอบเธอ เธอพอจะให้โอกาสฉันได้ไหม”

อวี้หู่เห็นเขายอมรับรวดเร็วขนาดนี้จึงพูดขึ้น “ได้ นายอยากเลี้ยงข้าวฉันใช่ไหมล่ะ”

“อืม”

“ไว้รอแม่กับลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของฉันกลับมณฑลกว่างตงก่อนเถอะ ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของฉันเป็นพวกตะกละตัวน้อย พอลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของฉันกลับมา ย่าฉันก็เปลี่ยนเมนูทำของอร่อยให้ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของฉันกินทุกวัน ฉันต้องอาศัยช่วงที่ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของฉันอยู่บ้านกินให้อิ่มหนำหลาย ๆ มื้อหน่อย”

ฮวาจางได้ฟังก็รีบพูดขึ้นทันที “งั้นฉันเลี้ยงหนังเธอกับลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของเธอแล้วกัน”

“ได้ ถึงเวลาแล้ว ฉันต้องกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว”