กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 344 เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ารวยแค่ไหน
พงไพรลึกจึงพานพบกวาง เที่ยงวันริมธารหาได้ยินเสียงระฆังไม่
คนทั้งห้าบนฝั่งยืนฟังกันอย่างกระปรี้กระเปร่า สีหน้าอารมณ์ของแต่ละคนต่างกันลิบลับ
ช่างต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง
วันนี้การพูดคุยระหว่างชายวัยกลางคนกับบัณฑิตชุดขาวบนเกาะนั้น ไม่ได้ปิดบังซ่อนเร้นอะไรเลย แถมยังห่างกันไม่ถึงร้อยเมตร จึงได้ยินกันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
พวกเขาเห็นชายวัยกลางคนคนนั้น จากตอนแรกที่ทำตาขวางมองฟ้า สบถด่าไม่หยุดหย่อน จนต่อมากลายเป็นยิ้มประจบ พูดจาเนิบนาบอ่อนหวาน กระทั่งตอนนี้กอดคอคล้องแขน นับพี่เรียกน้องกันไปแล้ว
คุยกันอย่างออกรสออกชาติ
พูดจาพรั่งพรูไม่ขาดสาย
นอกจากจิตใจจะตกตะลึงแล้ว พวกเขายิ่งเลื่อมใสในตัวสวีชิงโจวมากขึ้นไปอีก
ซานหวายังถือว่าเฉยๆ