เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 314 ยอดเขาวั่งซี
หลินซวงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น จึงก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ทอดสายตามองลงไปข้างล่าง จิตสำนึกรู้ขอบเขตที่หกแผ่พุ่งออกไปไกล แหวกม่านหมอกหนาทึบชั้นแล้วชั้นเล่า
นางเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์อยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ท่อนบนสวมเสื้อกั๊กซักจนสีซีดขาว กางเกงขาสั้นมีรอยปะชุนเต็มไปหมด
ผมสั้นดูทะมัดทะแมง และเดินเท้าเปล่า
บนบ่าแบกคันไม้ไผ่ยาวสิบเมตร ที่เอวสะพายข้องใส่ปลา เดินช้าๆ ท่าทางดูแปลกประหลาดพิลึก
พอเดินมาถึงริมเกาะหวงหลิงก็หยุดฝีเท้า เท้าเปล่าเหยียบลงบนลานโล่ง แบกคันไม้ไผ่กระโดดลอยตัวขึ้น แล้วลงแตะพื้นเกาะหวงหลิงอย่างมั่นคง
จากนั้นปลดข้องปลาลงมา สะบัดคันไม้ไผ่เหวี่ยงไปข้างหน้า ใช้มือเดียวถือไว้ แล้วนั่งขัดสมาธิ ท่วงท่าชำนาญ ดูเหมือนกำลังตกปลาอยู่