กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 120 ฮ่องเต้กลัดกลุ้ม พระองค์อย่าได้กังวล
ลมพัดเบาๆ เมฆลอยเอื่อย ม้าย่ำลงบนดินโคลนชุ่มใหม่
ซินแสวั่งโหยวจากไปแล้ว สิ่งที่นำติดตัวไปด้วยมิได้มีเพียงความตื่นตะลึงงดงาม
แต่เรื่องราวของท่านซินแส กลับถูกเล่าขานสืบต่อมา
ชายชราคนหนึ่งกล่าวว่า
“ปีนั้นหิมะตกหนัก ลมพัดแรง บ้านเมืองวุ่นวาย พอท่านซินแสมาถึง ท้องฟ้าเมืองอวิ๋นก็สว่างไสว”
“ยามท่านซินแสจากไป ดอกฮวยร่วงโรยตลอดสิบลี้ สายลมพัดไล่ตามไปไกลนับพันลี้——”
“เดิมทีท่านซินแสเป็นเซียน ลงมาจุติเพื่อโปรดสรรพสัตว์ แต่พวกข้าไม่เรียกเขาว่าเซียนหรอก พวกข้าล้วนเรียกเขาว่าท่านซินแส ซินแสวั่งโหยว”
เด็กน้อยถามขึ้น “แล้วซินแสวั่งโหยว ไร้ทุกข์ไร้กังวลจริงหรือขอรับ”
ชายชราเงยหน้ามองฟ้า นึกย้อนไปถึงวันนั้นที่ลมพัด ดอกไม้ร่วง ชายชุดขาวขมวดคิ้ว