ตอนที่ 61 ใจคนเหมือนเหวลึก ดินหนาแค่ไหนก็ถมไม่เต็ม

ตอนที่ 61 ใจคนเหมือนเหวลึก ดินหนาแค่ไหนก็ถมไม่เต็ม

“ชะตาชีวิตงั้นหรือ” สวีชิงโจวขมวดคิ้วถาม

ม่อเซิงเกอมองหน้าเขาตรงๆ ไม่หลบสายตา พยักหน้าหนักแน่น “ใช่แล้ว ก็คือชะตาชีวิตนั่นแหละ”

พูดจบ นางก็ดื่มหมดจอก หยิบกาสุราขึ้นมาเติมอีกจอก ฟองสุราแตกฟู่ในจอก ปากของนางก็ไม่เคยหยุดพูดเลยสักที

“เมื่อก่อนข้าไม่เชื่อเรื่องชะตา แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว”

“เขาว่าหญิงงามมักอายุสั้น แต่ข้าไม่ใช่หญิงงามอะไรนัก ชะตาของข้าก็ยังเล่าให้จบได้ยากอยู่ดี”

“ข้าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลม่อ เกิดมาก็เหมือนบัวหิมะบนยอดเขา ไม่ใช่หญ้ารกในหุบเขา ข้าไม่ได้สูงส่งแค่ชาติกำเนิด แต่ขยันมาตั้งแต่เด็ก ดีดพิณ เล่นหมากรุก เขียนพู่กัน วาดภาพ ข้าเก่งไปหมดทุกสิ่ง”