ตอนที่ 58 เจอกันอีกแล้ว

ตอนที่ 58 เจอกันอีกแล้ว

หากจะบอกว่าเปลวเทียนไหวตามลมจนเงาวูบวาบ แถมฟ้ายังมืด อาจจะตาฝาดมองผิดไป

แต่เสียงนี้นั้น โม่เซิงเกอไม่มีทางฟังผิดแน่นอน

ในโลกที่นางมองเห็น คนที่ทำให้นางนับถือมีไม่มาก และคนที่ทำให้นางหวาดกลัวได้ยิ่งมีน้อยกว่า

นางไม่มีทางจำผิด และยิ่งไม่มีทางฟังผิด

นี่คือเสียงของซินแสวั่งโหยวจริง ๆ

ดั่งเสียงดีดสายพิณ กังวานใสและนุ่มนวล

แววตาของโม่เซิงเกอเปลี่ยนไปมา ความคิดแล่นพล่านในหัวอย่างรวดเร็ว

เริ่มจากตกตะลึงมึนงง สับสนลนลานอยู่บ้าง จากนั้นจึงค่อย ๆ สงบลง อกกระเพื่อมขึ้นลง

สุดท้ายก็เพ่งตามอง และอดไม่ได้ที่จะหลุดปากถามออกไป