ตอนที่ 46 ทุกข์สีขาว เย็นยะเยือกถึงกระดูก

ตอนที่ 46 ทุกข์สีขาว เย็นยะเยือกถึงกระดูก

พอเข้าค่ำ ฝนก็หยุดตก ลมพัดเบาบาง เมฆจางๆ วันนี้ตรงกับวันขึ้นสิบห้า พระจันทร์เลยกลมเป็นพิเศษ

สวีชิงโจวที่เหนื่อยมาทั้งวันล้มตัวลงนอนแต่หัวค่ำ แต่ก็หลับไม่สนิทนัก

พอสิ้นเสียงกลองยามจื่อ เสียงขลุกขลักจากชั้นล่างก็แว่วเข้ามา เขาฝืนลืมตาที่หนักอึ้งแล้วตั้งใจฟัง

“พี่สาว เจ้าเป็นอะไรไป อย่าทำให้ข้ากลัวสิ”

“ข้าหนาวเหลือเกิน...”

“ข้าจะไปเอาผ้าห่มมาให้เจ้า”

พอได้ยินเสียงนั้น สวีชิงโจวลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง

ก็เห็นอู๋โหยวกอดผ้าห่มจากห้องแขกอีกห้องวิ่งเข้าไปในห้อง

“อู๋โหยว เกิดอะไรขึ้น”