กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 11 ร้านของชำปลดทุกข์
สวีชิงโจวมองเด็กน้อยที่น้ำตาเลอะเต็มหน้าแล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาทนเห็นคนร้องไห้ไม่ได้ ยิ่งเป็นเด็กด้วยแล้วยิ่งรับไม่ไหว
“เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ข้าแล้ว อาจารย์มีกฎอยู่ไม่กี่ข้อจะสั่งสอนไว้ เจ้าฟังให้ดีนะ”
อู๋โหยวน้อยยืดตัวเล็กๆ ขึ้นมาตรงๆ “ท่านอาจารย์พูดมาเถิดเจ้าค่ะ อู๋โหยวจะตั้งใจจำไว้ให้แม่นเลยเจ้าค่ะ”
ใบหน้าเล็กจิ๋วท่าทางว่าง่าย แต่เสียงยังสะอื้นอยู่หน่อยๆ
สวีชิงโจวลุกขึ้นยืน แล้วยกนิ้วชี้หนึ่งนิ้วมาแกว่งไปมาตรงหน้าอู๋โหยวน้อย
“ข้อแรก ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามร้องไห้ เจ้าชื่อสวีอู๋โหยว อู๋โหยวก็คือไร้ทุกข์ เมื่อไร้ทุกข์ก็ไร้ความเศร้า ไม่มีเรื่องให้เสียใจ ห้ามหลั่งน้ำตาเด็ดขาด”