ตอนที่ 7 แบบไหนถึงเรียกว่าเร็ว!

ตอนที่ 7 แบบไหนถึงเรียกว่าเร็ว!

พออธิบายกับแม่นางหวังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพานางขึ้นไปดูขอทานน้อยบนชั้นสอง ความเข้าใจผิดระหว่างทั้งสองคนถึงคลี่คลาย

แม้เด็กคนนั้นจะเพิ่งหกขวบ แต่ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน สวีชิงโจวจึงไม่กล้าทำเกินเลย

หวังตงเอ๋อร์ตักน้ำร้อนมาเช็ดคราบสกปรกบนแผลของขอทานน้อย แล้วไปหาเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งของหวังเอ้อร์มาเปลี่ยนให้เด็ก

ยามมองดูร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง นางค่อยๆ ปัดปอยผมตรงหน้าผากของเด็กออก แล้วกุมมือของเด็กไว้ มือคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยแตกจากความหนาวและแผลใหม่แผลเก่าพันกันไปหมด

นางพึมพำเสียงเบาประโยคหนึ่ง

“หน้าตาน่าเอ็นดูแท้ๆ เสียดายไม่มีวาสนา คงลำบากมาไม่น้อยเลยสินะ”

พอห่มผ้าห่มให้เด็กเรียบร้อย แม่นางหวังก็ลงมาชั้นล่าง เห็นสวีชิงโจวยังนั่งดื่มเหล้าอยู่พอดี จึงเดินไปนั่งลงตรงข้ามเขา

“เสร็จแล้วหรือ” สวีชิงโจวจิบเหล้าไปคำหนึ่งแล้วถาม