กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 361 มนุษย์
ในจังหวะที่ไป๋เยาเยาคิดว่าจะได้พบตัวตนเบื้องหลังในที่สุด ลมบ้าพัดกระหน่ำขึ้นรอบด้านในชั่วพริบตา
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที ดอกไม้และหญ้ารอบกายก็แทบจะร่วงหล่นใบจนหมด สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือฝนกระหน่ำและลูกเห็บที่หนาแน่นถาโถม
เพียงชั่วพริบตา เสื้อผ้าของไป๋เยาเยาก็เปียกโชกไปหมดแล้ว เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเท่าไร ประเด็นอยู่ที่ลูกเห็บไม่เพียงแหลมคม หากยังราวกับถูกเพิ่มน้ำหนักเป็นสองเท่า
หากไม่ป้องกันปล่อยให้มันกระแทกร่างกาย ก็จะเกิดรอยเลือดขึ้นทันที
ไป๋เยาเยาขมวดคิ้ว คราวนี้แม้แต่การเคลื่อนที่ในพริบตาก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่ว่าจะย้ายไปที่ใด ก็ไม่มีสักที่ให้หลบหลีกได้แม้เพียงเล็กน้อย