กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ไม่ได้โกรธ
โหวจื่อรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวในชั่วพริบตา “เอ่อ นั่นน่ะ ไม่ต้องหรอกพี่เยา ฉันสู้กับอาต้ายก็พอ”
อาต้ายตอบกลับทันที “ฉันไม่สู้กับนายหรอก! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไปหาพี่เยาสิ!”
สุดท้าย...
สุดท้ายโหวจื่อก็หนีไม่พ้น
ถูกไป๋เยาเยาสั่งสอนตรง ๆ จนถึงดึก ทั้งมิติเต็มไปด้วยเสียงคำรามของพี่เยาและเสียงร้องโหยหวนของโหวจื่อ
แม้แต่โกวจื่อที่ไม่เคยรู้จักกาลเทศะก็ฉลาดสุด ๆ วิ่งหนีไปไกลหน่อย ซ่อนตัวอยู่ในรังของตัวเองและไม่ยอมออกมาเด็ดขาด
ต่อให้อยากรู้แค่ไหน ก็ไม่โผล่ออกมาชะโงกดูแม้แต่นิดเดียว
วันรุ่งขึ้น หลังจากทุกคนตื่นแล้ว ต่างพากันไปชมสภาพน่าสังเวชของโหวจื่อกันเป็นหมู่คณะ