กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 349 ความสิ้นหวังของโอวหยางหนิง
โอวหยางหนิงรู้สึกว่าหน้าของตัวเองถูกอีกฝ่ายเหยียบย่ำกับพื้นตลอดเวลา และเป็นครั้งแรกที่เข้าใจว่าอะไรคือโกรธจนระเบิดจริง ๆ
“หึ ฉันเป็นทหารมาหลายปีแล้ว ตอนที่ฉันเข้ากองทัพ นายคงยังดูดนมอยู่เลยด้วยซ้ำ ฉันไม่ต้องการให้นายออมมือ กันคนอื่นว่าฉันเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก” โอวหยางหนิงตอบอย่างไม่แยแส
อาต้ายก็ไม่โกรธ “ไม่มีปัญหา ฟังคุณหมดเลย งั้นก็สู้กันแค่สองเรา คุณอยู่อันดับเท่าไร? ฉันขอท้าคุณ”
“ฉันไม่มีอันดับ คุณอยู่อันดับเท่าไร? ฉันฉันท้าคุณเองดีกว่า” โอวหยางหนิงตอบ
อาต้ายชะงัก “ฉันก็ไม่มีอันดับ”
ทั้งสองคนหันไปมองไป๋เยาเยาพร้อมกัน